Próbuję otrząsnąć się z szoku, że to już listopad. Poważnie. Czas pędzi jak zwariowany. Mieliśmy bardzo wypełnione ostatnie dwa tygodnie. Smarkaliśmy, kasłaliśmy, narzekaliśmy na ból głowy albo gardła albo brzucha. Mieliśmy gościa – przyjaciółkę, z którą nie widzieliśmy się 8 lat (kiedy to minęło???). Mój abstynencki przewód pokarmowy wchłaniał do 3 rano wino (niecałe 3 kieliszki). Było podżeranie czekolady i nocne Polaków rozmowy – tego ostatniego szczególnie mi brakuje na obczyźnie. Na czym? Znowu to przejęzyczenie. Postanowiłam obczyznę zmienić na (drugą) ojczyznę, dom. Tak, dosyć tego siedzenia na mentalnych walizkach. Czas by w końcu przyznać uczciwie przed sobą, tu jest mój dom, a jeśli wrócimy kiedyś do PL – tam będzie nasz dom.
Zostałam dołączona do pobliskiej parafii. Skoro nie umiałam się zdecydować czy chcę czy nie, decyzja została podjęta za mnie. Nie żałuję oczywiście. Jednak amerykański Kościół to coś innego niż polski, tzn. czuję się mile widziana. Księdzu Jimowi nie przeszkadza, że ja jedyna katoliczka a dzieci i mąż to protestanci. I co z tego? Mamy jednego Boga. Za tydzień idę na obiad dla nowych parafian, poznam ludzi. Fajnie.
Aha, znowu mnie zdiagnozowano 
Mój przemiły neurolog ostatnio wynalazł u mnie zespół cieśni nadgarstka. Co ciekawe to samo zdiagnozowałam sobie sama 8 lat temu, kiedy miałam problemy z utrzymaniem papierowej chusteczki do nosa. Idę więc na test, który ma potwierdzić, bądź wykluczyć diagnozę, potem ewentualnie na fizykoterapię, gdzie nauczą mnie co zrobić z łapką, by ułatwić sobie życie. Mąż się cieszy że to lewa a nie prawa 
Póki pamiętam:-)
Parę dni temu zastałam Dominika w kuchni przy kuchennym stole. Syn zapłakany, wkurzony i nieszczęśliwy. Pytam biedaka, co się stało i słyszę:
- Chlip, chlip, Julia mnie CIUŚLAŁA!
Jako, że poważnie podchodzę do dziecięcych problemów, to ugryzłam się w język i drążę temat.
-A co to znaczy, że ciuślała?
-Popychała moją rękę (łokieć położony na stole, dłoń podtrzymywała buzię).
